Jour 5 - Photos

Jour 5 - Enseignement : Mgr Castet (néerlandais)

Gezonden door de Wijsheid met Maria

Trouw aan de geestdrift van Paus Johannes Paulus II , drukt Paus Benedictus XVI regelmatig zijn zorg uit over de geloofssituatie in de landen met een christelijke traditie. Voor ons die in deze landen leven en ervan houden, stellen zich dezelfde vragen, misschien op een andere manier in onze familie en de kring van onze vrienden. Dat wat de Heilige Vader “het verdwijnen van God” noemt stelt ons voor een uitdaging en geeft een opdracht aan ieder van ons. Toen ik de voordracht van vandaag voorbereidde heb ik met grote interesse de homilie herlezen die ging over de missie en die gehouden werd door de Heilige Vader bij gelegenheid van het feest van Petrus en Paulus. In dit perspectief wil ik heel bijzonder het woord “gezonden” benadrukken. In de gangbare taal, roept het woord missie op de eerste plaats die menigte mannen en vrouwen op die in de loop der eeuwen, in navolging van de apostelen, zijn uitgetrokken om de heidense wereld te evangeliseren. Normaal gesproken roept het woord missionaris een idee op van ver weg, verwijdering, gevaren trotseren en soms het martelaarschap. Hoeveel missionarissen zijn vanuit onze streken vertrokken naar vijandig gezind landen die ver bij ons vandaan zijn zonder de hoop te koesteren om nog terug te komen zelfs als dat lijkt ondenkbaar te zijn in ons tijdperk van communicatie en snelle verplaatsingen? Het goede nieuws brengen aan mensen die onkundig zijn van het christelijk geloof, is voor generaties priesters, religieuzen en leken een bron geweest van een enorm enthousiasme en een bevoorrechte weg naar het Rijk van God, waarvan dit gebed Franciscus Xaverius getuigt: “Hier ben ik, Heer; wat wilt gij dat ik doe? Stuur mij ongeacht naar welke plaats, zelfs tot in Indië toe”.Dit enthousiasme, deze hoop voedt de actie en de vastberadenheid van duizenden personen die tegenwoordig kiezen om de ontworteling te beleven en die afstand doen van hun veiligheid om hun broeders te ontmoeten en zo de hoogste vorm van naastenliefde in de gave van het geloof te beleven. De montfortaanse familie heeft op een grandioze wijze in de geest van hun stichters meegedaan en doet nog mee aan deze evangelisatie die voor onze tijd zo kostbaar is. Kardinaal Sepe, oud-prefect van de congregatie voor de evangelisatie van de volken, vroeg tijden een ontmoeting met de oversten van de missionaire instituten : Wat zou vandaag de dag de aanwezigheid van de Kerk zijn op de continenten die nog het minst gechristianiseerd zijn zoals Azië en Afrika, zonder de toewijding en de offers, soms zelfs met hun bloed, van de duizenden missionarissen zonder de voortdurende en gezamenlijke inzet van hun instituten?”

Sta mij toe om samen met U de Heer dank te zeggen voor alles wat bereikt is door de missionarissen van de montfortaanse familie in de wereld. Zij die in hun lichaam nog het mysterie van het kruis beleven ver van hun familie vandaan, hun wortels en hun menselijke relaties. Ik denk met U nog in het bijzonder aan hen die dag in het begin van dit jaar de dood hebben gevonden in die verschrikkelijke ramp in Haïti, de priesters en seminaristen van de Montfortanen en de zusters van de Dochters der Wijsheid, die hebben laten zien dat delen in het lot van een volk geen eenvoudige formule was, maar een werkelijkheid die een radicale inzet met zich meebrengt.

Beste vrienden, vandaag, onder de welwillende, toeziende oog van de H. Montfort en de gelukzalige Marie-Louise, zou ik onze blik willen bijstellen. Als de zending inderdaad mannen en vrouwen naar verre landen gestuurd heeft, dan blijft zij een werkelijkheid in ons dagelijks leven van gedoopten. Paulus VI zei immers “dat evangeliseren de genade en de eigenlijke roeping van de Kerk is, haar diepste werkelijkheid. Zij bestaat om te evangeliseren” (Evangelium nuntiandi 14). Deze verklaring van de Paus nodigt alle instituten uit om zijn doelstellingen bij te stellen en zijn activiteiten te heroverwegen rondom de verkondiging van het Evangelie van God. Zij nodigt tegelijkertijd elke gedoopte uit om zijn geloof te beleven voorbij een persoonlijke overtuiging om ze te laten overgaan in een levende getuigenis. Zo is ons doopsel niet op de eerste plaats een staat maar ook een zending die voltooid moet worden. Wat waar is voor de natuur van de Kerk is het ook voor die van de individuele christen. Men kan niet beweren dat men een overtuigd christen is als men zijn missionaire inzet niet beleeft. “De verduistering van God” die we zojuist vermeld hebben nodigt ons uit te leven en te handelen met meer doortastendheid, ervan verzekerd dat de onderrichting van de Christus een weg is naar het geluk voor iedere mens. De uitdaging is nu immens groot. Om daaraan te beantwoorden heeft Paus Benedictus onlangs een nieuw dicasterie willen oprichten, dat bestemd is voor de nieuwe evangelisatie. Door dat besluit heeft hij de Kerk de middelen willen geven om aan de behoeften van de zending voor onze tijd te kunnen voldoen.

Wij, die hier vanmorgen in St Laurent bij elkaar zijn, zijn geen eenvoudige toeschouwers die goedwillend naar de missionaire inzet van de Kerk kijken. De sacramenten van doopsel en vormsel die wij hebben ontvangen hebben ons ook verplicht te leven in het voetspoor van de apostelen in een Kerk die helemaal apostolisch en missionair is. In deze logica kan de zending niet gedragen worden door enkele specialisten. Zij is het werk en de taak van allen als vrucht van de genade van het doopsel dat ons opgenomen heeft in een “Kerk die slechts missionair kan zijn in de beweging van het uitstorten van de Geest” (Benedictus XVI, Porto 2010). Door het bad van de wedergeboorte en de zalving heeft de Geest zijn intrek bij ons genomen. Deze verdediger heeft een kracht bij ons doen ontstaan die sterk genoeg is om de angsten en tegenstellingen te overwinnen, hij is voor ons een onfeilbare steun in dagen van vreugde en dagen van verdriet. Door ons alles te leren opent hij voor ons nieuwe horizonten.

Het is duidelijk, men moet bij voor- en tegenspoed erkennen dat het wezen van de Kerk missionair is en dat bijgevolg alle initiatieven die Zij neemt worden bepaald door deze eerste werkelijkheid. “Daarom is elke christen in de Kerk en met de Kerk een Missionaris van Christus, gezonden in de wereld. Daarom kan geen enkele kerkelijke gemeenschap verschillend zijn: zij ontvangen van God de Vader en geven de Verrezen Christus aan de wereld zodat elke zwakke en dodelijke situatie door de heilige Geest omgevormd kan worden in een kans van groei en leven”(ibid). Het Woord uit het boek van de Handelingen: “Wij kunnen niet zwijgen over wat wij hebben gezien en gehoord” maar ook dat van Petrus in zijn eerste brief: “Wees altijd bereid om aan allen die U om rekenschap vragen, te vertellen over de Hoop die in u leeft” weerklinken krachtig in ons.

Christus is de ware Wijsheid die onze Vaderen in het geloof gezien hebben. Onze broeders uit de oosterse kerken hebben deze titel uitverkozen om de Verlosser aan te duiden. Als wij op het einde van het evangelie van Mattheus horen: “Gaat uit naar alle naties, maakt hen leerlingen en doopt hen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest”, dan kunnen wij zo ook voor zeker aannemen dat het dezelfde Wijsheid is die ons vandaag zendt.

Ik hoor de vrees van bepaalde mensen. Hoe moeten we de zending onderscheiden van de zieltjeswinnerij? Opnieuw opent de Heilige Vader voor ons een duidelijk perspectief: “wij leggen niets op maar wij stellen altijd voor”. Anderen kunnen bevangen worden door een onzekerheid of hun veronderstelde zwakheden. Ook dan geeft de onderrichting van het evangelie ons troost: “Ik ben met u tot aan het einde der tijden”. In het geloof ervaren wij deze aanwezigheid: God spreekt door ons, zelfs in onze zwakheid.

De weg van de verkondiging is altijd een vereiste voor heiligheid, een ervaring van nabijheid en een getuigenis van gemeenschap.

Een vereiste voor de heiligheid

Het leven van grote heiligen leert ons in navolging van Jezus dat elke verkondiging slechts vrucht kan dragen als ze gedaan wordt in samenhang met een heel leven. Wij weten inderdaad dat wij het niet zijn die het hart van de mensen raken, maar dat het de heilige Geest is, die werkt in ons. Daarom moeten wij voorbereid zijn dat de heilige Geest in ons hart woont. Dus, missionaris zijn bestaat eerst in het volgen van Jezus in zijn radicaliteit. “Die mij wil volgen moet zichzelf verloochenen, elke dag zijn kruis opnemen en mij volgen” (Luc 9, 18-24). Dit vereiste nodigt ons uit om de materiële armoede de nederigheid te ervaren. Als wij deze weg bewandelen zijn we honderden mijlen van de propaganda, zieltjeswinnerij en de materiële overvloed verwijderd. Hoe zou men al deze mannen en vrouwen kunnen vergeten die in een verborgen leven het zaad van het christendom zijn geweest. De XXe eeuw, het grote tijdperk van getuigen en martelaren, heeft er een sprekend getuigenis van gegeven.

De ondervinding van de martelaren heeft aangtoond dat er daar geen zending bestaat waar de mensen Christus niet voorop zetten. In een intiem gezelschap met de verlosser worden wij uitgenodigd om uit de bron te putten zodat onze levens transparant blijven voor het goede nieuws van het evangelie om missionarissen te zijn in het dagelijkse leven.

De encycliek Redemptoris Missio van de eerbiedwaardige Johannes Paulus II dringt aan op een band tussen heiligheid en zending : “ De roeping tot zending komt van nature voort uit de roeping tot heiligheid. Geen enkele missionaris kan authentiek missionaris zijn als hij zich inzet op de weg naar de heiligheid. De heiligheid is een wezenlijk fundament en een absoluut onvervangbare conditie om de heilszending van de Kerk te voltooien“ (90)


De ervaring van de nabijheid

Laten we niet vergeten dat de wegen van de zending vooral die zijn van het dagelijkse leven en de nabijheid. Hoe zouden wij inderdaad een hoorbaar en geloofwaardig woord kunnen spreken zonder van deze wereld te houden en zonder lotgenoten van ieder mens te zijn? Gezonden door de Wijsheid zijn wij op de eerste plaats aangespoord tot begrip, barmhartigheid en ontmoeting. Levend in deze nabijheid heeft Montfort alle sociale categorieën van zijn tijd geraakt. Hij voelt zich op zijn gemak in alle milieus: de kinderen, de jongeren, de volwassenen en de ouderen, de leken en de religieuzen, de gevangenen van Poitiers en de schoorsteenvegers van Parijs.” (Gendrot, Doe open voor Jezus Christus). Dit proces van nabijheid is tegelijkertijd een proces van nederigheid, aangezien wij ondervinden, in het bijzonder met degenen met wie wij meer vertrouwd zijn, is het soms nodig dat wij wat teruggetrokken leven zodat het getuigenis door anderen gedragen kan worden.

Een gemeenschappelijk proces.

Men hoeft niet bang te zijn te bevestigen dat de verkondiging van het woord zich al in de gemeenschap van de heiligen. Zodat het gebed van de contemplatieven en van alle bidders reële vruchten kan voortbrengen. De geestelijke ervaring van Theresia van het Kind Jezus, patrones van de zending, geeft er een sprekend voorbeeld van. Maar wij moeten dieper gaan en ons herinneren dat de Heer zelf de geloofwaardigheid van het gemeenschapsleven aanduidt als het voornaamste middel van missionaire actie: “Dat zij één mogen zijn zoals gij en ik één zijn Vader opdat de wereld moge geloven”. Het hele leven van de Kerk zoals dat van onze communiteiten, wordt door deze onderrichting bevraagd. In een wereld die vaak gekenmerkt wordt door tweedeling en scheidingen, nodigt dit missionaire elan ons uit om apostelen van de gemeenschap in de Kerk en de wereld te zijn, waarbij wij de lees van Paulus niet mogen vergeten: “Ik heb u het ambt van de verzoening nagelaten”.

Hoe zou ik u een andere conclusie kunnen voorstellen dan die aangeboden door Paus Johannes Paulus II in het slot van de encycliek Redemptoris Missio.

“ De Kerk heeft nog nooit zoals nu de gelegenheid gehad om het Evangelie door de getuigenis en het woord te laten doordringen tot bij alle mensen en alle volken. Ik zie de dageraad van een nieuwe missionaire era die een stralende dag wordt, rijk aan vruchten als alle christenen en in het bijzonder de missionarissen en de jonge Kerken met edelmoedigheid en heiligheid antwoorden op het roepen en de uitdagingen van onze tijd.

Zoals de Apostelen na de Hemelvaart van Christus, moet de Kerk in het Cenakel bij elkaar komen “met Maria, de Moeder van Jezus” (Hand 1, 14) om de heilige Geest af te smeken en kracht en moed te krijgen om gehoorzaam te kunnen zijn aan de opdracht tot missioneren, Ook wij, en zeker meer dan de Apostelen, hebben omvorming en leiding nodig van de Geest.

Het hele Evangelie is één uitnodiging om steeds dieper het mysterie van Christus te beleven, en mee te doen aan het dankgebed voor het heilswerk. Zij doet dit met Maria en zoals Maria, haar Moeder en haar voorbeeld. Maria is het voorbeeld van de moederlijke liefde waarmee allen bemind moeten worden die, verbonden met de apostolische zending van de Kerk, werken aan de wedergeboorte van de mensen. Dat is waarom “gesteund door de tegenwoordigheid van Christus [….], de Kerk in de loop van de tijd meetrekt naar de voleinding van de eeuwen en de Heer gaat ontmoeten die komt; maar op deze weg […] komt zij slechts vooruit als zij de route volgt die Maria afgelegd heeft”.

Het is aan de “bemiddeling van Maria, die geheel gericht is op Christus en leidt tot de openbaring van de heilzame kracht”, dat ik de Kerk toevertrouw en in het bijzonder zij die zich wijden aan de realisatie van het zendingsvoorschrift in de wereld van vandaag.”

Jour 5 - Enseignement : Mgr Castet (italien)

INVIATI DALLA SAPIENZA CON MARIA

Mons. Alain Castet, Vescovo di Luçon

Dall’inizio del suo Pontificato, nella fedeltà allo slancio dato da Papa Giovanni Paolo II, il Papa Benedetto XVI esprime in maniera molto regolare la sua preoccupazione riguardo alla situazione della fede nei paesi dell’antica tradizione cristiana. Per noi che viviamo in questo mondo e che lo amiamo, queste stesse questioni si pongono in modo differente, all’interno delle nostre famiglie e tra i nostri amici. Quello che il Santo Padre chiama “L’eclissi di Dio” costituisce la sfida maggiore da accogliere e un compito da svolgere per ciascuno e ciascuna di noi. Preparando la conferenza di oggi, ho riletto con grande interesse l’omelia sulla missione, pronunciata dal Santo Padre in occasione della festa di S. Pietro e S. Paolo. In questa prospettiva, insisterò particolarmente sul tema “inviati”.

Nella lingua corrente, il termine missionario ricorda prima di tutto la massa di uomini e di donne che, nel corso dei secoli, sull’esempio degli apostoli, sono partiti a evangelizzare il mondo pagano. Nella percezione comune, nella parola “missionario” c’è un’idea di “lontananza” di allontanamento, di “prendere dei rischi”, e talora di martirio. Quanti missionari sono partiti dalle nostre terre verso i paesi più ostili, più lontani, senza avere alcuna speranza di ritornare, anche se quello sembrava impensabile nell’epoca della comunicazione e degli spostamenti rapidi? Il portare la buona novella della salvezza a degli uomini che ignorano completamente la fede cristiana è stata per generazioni di sacerdoti, di religiosi e di laici, sorgente di entusiasmo formidabile e un cammino privilegiato verso il regno di Dio come ci testimonia questa preghiera di S. Francesco Saverio: Signore, eccomi; cosa vuoi che io faccia? Mandami non importa dove, dove tu vorrai, anche fino alle Indie. Questo entusiasmo, questa speranza nutre l’azione e la determinazione di migliaia di persone che ancora oggi scelgono di vivere lo sradicamento e di rinunciare alla loro sicurezza per andare incontro ai loro fratelli per vivere nel modo più alto la carità nel dono della fede. La Famiglia monfortana ha partecipato e partecipa fortemente, nello spirito dei loro fondatori a questa missione evangelizzatrice così preziosa per i nostri tempi. Il cardinale Sepe, ex prefetto della Congregazione per l’evangelizzazione dei popoli, poneva questa questione in occasione di un incontro con i superiori degli istituti missionari: Quale sarà oggi la presenza della Chiesa nei continenti i meno cristiani come l’Asia e l’Africa, senza l’impegno e i sacrifici, addirittura al prezzo del sangue, di migliaia di missionari e senza l’impegno costante e coerente dei loro Istituti? Permettetemi di ringraziare il Signore con voi per il lavoro compiuto dai missionari della famiglia monfortana in giro per il mondo, quelli che ancora oggi vivono nella loro carne il mistero della croce lontano dalle loro famiglie, dai loro paesi di origine e dai loro legami affettivi. Penso con voi in particolare in questo giorno a coloro che hanno trovato la morte l’anno scorso nella terribile catastrofe di Haiti, ai sacerdoti e ai seminaristi monfortani e alle religiose delle Figlie della Sapienza che hanno mostrato che condividere il destino di un popolo non era una semplice teoria, ma una realtà che implica una radicalità nella consacrazione.

Cari amici, oggi, sotto lo sguardo amorevole di S. Luigi Maria e della beata Maria Luisa, vorrei rimettere a fuoco il nostro sguardo. Infatti, se la missione spinge uomini e donne verso gli ultimi, essa instaura una realtà essenziale nel quotidiano delle nostre vite di battezzati. Paolo VI diceva infatti che “evangelizzare è la grazia e la vocazione proprie della Chiesa, la sua identità più profonda. Essa esiste per evangelizzare”. (Evangelii nuntiandi, n. 14) Questa affermazione del Papa invita allo stesso tempo ogni istituzione a rivedere le sue finalità e a pensare alle sue azioni incentrandole sull’annuncio del Vangelo di Dio. Essa invita ugualmente ogni battezzato a vivere la sua fede ben oltre una convinzione personale per lasciarsi superare da una testimonianza vivente. Così, il nostro battesimo non è solo uno stato di vita, ma è anche un invio e una missione da compiere. Quello che è specifico per la natura della Chiesa lo è anche per quella del cristiano. Non può affermare la sua convinzione senza vivere un impegno missionario. L’eclisse di Dio, che abbiamo citato poco fa’, ci invita a vivere e ad agire con più vigore, sicuri che l’insegnamento di Cristo porta a un cammino di felicità per ogni uomo. Oggi, la sfida è immensa. E’ proprio per rispondere ad essa che Papa Benedetto XVI ha desiderato creare molto recentemente un nuovo dicastero dedicato alla nuova evangelizzazione. Per questo motivo, ha voluto dare alla Chiesa i mezzi per rispondere alle esigenze della missione per i nostri tempi.

Noi che questa mattina siamo riuniti a S. Laurent, non siamo dei semplici spettatori simpatizzanti dell’impegno missionario della Chiesa. I Sacramenti del Battesimo e della Confermazione che abbiamo ricevuto hanno coinvolto la nostra vita come degli apostoli in una chiesa tutta apostolica e missionaria. In questa logica, la missione non può essere opera solamente di qualcuno come una specializzazione. Essa è l’opera di tutti come frutto della grazia del battesimo che ci ha incorporati in una “Chiesa che non può essere che missionaria mossa dal soffio dello Spirito” (Benedetto XVI Porto 2010). Attraverso il bagno di nuova vita e l’unzione, lo Spirito ha preso dimora in noi. Questo difensore suscita una forza capace di vincere i timori e le contraddizioni, è per noi sostegno infallibile nei giorni di gioia come nei giorni di sofferenza. Insegnando tutto in noi, ci spalanca degli orizzonti inattesi.

Con chiarezza, bisogna affermare che la natura della Chiesa è di essere missionaria e che di conseguenza, tutte le iniziative che Essa prende sono determinate da questa prima realtà. “Così ogni cristiano è nella Chiesa e con la Chiesa un Missionario di Cristo inviato nel mondo. E’ questa la missione che nessuna comunità ecclesiale può ignorare: ricevere da Dio Padre e offrire al mondo il Cristo risuscitato, affinché ogni situazione di debolezza e di morte sia trasformata, attraverso lo Spirito Santo, in una occasione di crescita e di vita.” (Ibid) La parola del Libro degli Atti degli Apostoli: “Noi non possiamo tacere quello che abbiamo visto e sentito” ma anche quella dell’apostolo Pietro nella prima lettera: “Siate sempre pronti a spiegare davanti a tutti quelli che vi domandano di rendere conto della speranza che è in voi” risuona fortemente in noi.

Il Cristo è la vera Sapienza che hanno intravisto i nostri Padri nella fede. I nostri fratelli d’oriente hanno addirittura preferito questo titolo per qualificare il Salvatore. Così, quando noi sentiamo alla fine del vangelo di S. Matteo: “Andate in tutte le nazioni, fate dei discepoli, battezzateli nel nome del Padre e del Figlio e dello Spirito Santo”, noi possiamo affermare senza esagerare che è la stessa Sapienza che oggi ci invia in missione.

Ascolto i timori di alcuni. Come distinguere la missione dal proselitismo? Ancora una volta, il Santo Padre ci apre una prospettiva chiara: “non imponiamo niente, ma proponiamo sempre”. Altri possono essere presi dalla inquietudine davanti alle difficoltà o alle loro supposte incapacità. Ancora una volta qui l’insegnamento evangelico ci conforta: “I sono con voi sempre fino alla fine del mondo”. Nella fede, noi sperimentiamo questa presenza: in noi, anche con le nostre debolezze, Dio parla.

Il cammino dell’annuncio è allo stesso tempo una esigenza di santità, una esperienza della vicinanza e una testimonianza comunitaria.

Un’esigenza di santità.
La via dei grandi santi ci insegna al seguito di Gesù che ogni proclamazione non porta frutto se non è fatta nella coerenza di una vita. Noi sappiamo in effetti non siamo noi che possiamo toccare i cuori della gente, ma è lo Spirito di Dio che agisce in noi. Per questo noi stessi dobbiamo essere disposti affinché lo Spirito abiti nei nostri cuori. Così essere missionari consiste innanzitutto nel seguire Gesù nella sua radicalità: “ Colui che vuole venire dietro a me, rinunci a se stesso, prenda la sua croce ogni giorno e mi segua” (Lc 9,18-24). Questa esigenza ci invita a fare l’esperienza della povertà di mezzi e dell’umiltà. Nel percorrere questo cammino ci troviamo a mille migli da uno stile di propaganda, di proselitismo, di esuberanza di mezzi. Come non ricordare tutti quegli uomini e donne che in una vita nascosta sono stati seme di cristianesimo? Il ventesimo secolo, grande epoca di testimoni e di martiri ce ne ha fornito la testimonianza eloquente.

L’esperienza dei santi manifesta che non c’è missione la dove gli uomini non lasciano il primo posto al Cristo. In un’intima compagnia col salvatore, siamo invitati ad attingere alla sorgente affinché la nostra vita resti trasparente alla buona novella del vangelo per essere dei missionari del quotidiano.

L’Enciclica Redemptoris Missio del venerato Giovanni Paolo II insiste sul legame tra santità e missione: “ L’appello alla missione deriva per natura dall’appello alla santità. Ogni missionario è autenticamente missionario solo se si impegna sulla via della santità: la santità è un fondamento essenziale e una condizione assolutamente insostituibile per poter compiere la missione di salvezza della Chiesa” (RM 9).

L’esperienza della prossimità

Ci ricordiamo che i cammino della Missione sono anzitutto quelli del quotidiano e della prossimità. On effetti come potremmo pronunciare una parola comprensibile e credibile senza amare questo mondo e senza essere i compagni di ogni uomo? Inviati dalla Sapienza, siamo anzitutto invitati alla comprensione, alla misericordia e all’incontro. Vivendo questa prossimità il Montfort “ha toccato le categorie sociali del suo tempo. Era a suo agio in tutti gli ambienti: i bambini, i giovani, gli adulti e gli anziani, i laici e i religiosi, i prigionieri di Poitiers e i mendicanti di Parigi” (M. Gendrot, Aprite a Gesù Cristo). Questo cammino di prossimità è nello stesso tempo un cammino di umiltà poiché noi sperimentiamo, anche con coloro che ci sono più familiari, che talvolta è necessario saperci ritirare affinché la testimonianza sia data da altri.


Un cammino comunitario

Non bisogna temere di affermare che l’annuncio della Parola si vive nella comunione dei santi. E’ così che la preghiera dei contemplativi e di tutte le persone di preghiera porta dei frutti reali, anche se non misurabili. L’esperienza spirituale di santa Teresa del Bambin Gesù, patrona delle missioni, ne à la testimonianza più eloquente. Ma dobbiamo andare ancora oltre ricordandoci che il Signore stesso designa l’autenticità della vita comunitaria come il mezzo principale dell’azione missionaria: “ che siano una cosa sola, come tu ed io, Padre, siamo una cosa sola, perché il mondo creda”. Tutta la vita della Chiesa come quella delle nostre comunità sono interpellate da questo insegnamento. In un mondo molto spesso segnato da fratture e divisioni, questo slancio missionario ci invita ad essere apostoli della comunione nella Chiesa e nel mondo ricordandoci l’insegnamento di san Paolo: “ vi ho lasciati il ministero della riconciliazione”.

Quale miglio conclusione proporvi che quella offerta dal Giovanni Paolo II al termine della Enciclica Redemptoris Missio:

“ La Chiesa mai come oggi h l’opportunità di fa arrivare il Vangelo, attraverso la testimonianza e la parola, a tutti gli uomini e a tutti i popoli. Vedo l’alba di una nuova era missionaria che diventerà un giorno radioso e ricco di frutti se tutti i cristiani, e in particolar modo i missionari e le giovani Chiese, risponderanno con generosità e santità agli appelli e alle sfide dei nostri tempi.

“ Come gli Apostoli dopo l’Ascensione di Cristo, la Chiesa deve raccogliersi nel Cenacolo “con Maria, Madre di Gesù” (At 1,14), per implorare lo Spirito e ottenere così forza e coraggio di obbedire al mandato missionario. Anche noi, e molto più che gli Apostoli, abbiamo bisogno di essere trasformati e guidati dallo Spirito.

La Chiesa intera è invitata a vivere più intensamente il mistero di Cristo, collaborando nell’azione di grazia all’opera della salvezza. Essa lo fa con Maria e come Maria, sua Madre e modello. Maria è il modello dell’amore materno di cui devono essere animati tutti quelli che, associati alla missione apostolica della chiesa, lavorano ala rigenerazione degli uomini. Per questo “ sostenuta dalla presenza di Cristo, la chiesa cammina nel corso dei secoli verso la fine dei tempi e va verso l’incontro del Signore che viene; ma su questo cammino essa progredisce seguendo l’itinerario già compiuto dalla Vergine Maria”.

E’ dunque alla mediazione di Maria, tutta orientata verso Cristo e tesa verso la rivelazione della sua potenza salvifica, che io confido la Chiesa e in particolare quelli che si consacrano alla realizzazione del precetto missionario nel mondo di oggi”.

Jour 5 - Enseignement : Mgr Castet (espagnol)

Enviados por la sabiduría con María

Desde el principio de su Pontificado, en la fidelidad al impulso dado por el Papa Juan Pablo II, el Papa Benedicto XVI expresa de manera muy regular su preocupación en cuanto a la situación de la fe en los países de la antigua tradición cristiana. Para nosotros que vivimos en este mundo y que queremos, estas mismas preguntas se plantean aunque diferentemente, en el seno de nuestras familias y en el círculo de nuestros amigos. Lo que el Santo Padre llama “la eclipse de Dios” constituye un desafío mayor a tomar y una tarea que cumplir para cada un@ de nosotros. Al preparar la charla de este día, he leído de nuevo con gran interés la homilía dedicada a la misión, pronunciada por el Santo Padre con ocasión de la fiesta de san Pedro y san Pablo. En esta perspectiva; insistiré muy especialmente en el término “enviados”

En el lenguaje corriente, el término misionero evoca en primer lugar la muchedumbre de los hombres y mujeres que, durante los siglos, siguiendo a los apóstoles, han salido para evangelizar al mundo pagano. Para el sentido común, existe en la palabra misionero una idea lejana, de alejamiento, de toma de riesgo y a veces de martirio. ¿Cuántos misioneros han salido de nuestras regiones hacia los países hostiles, los más alejados, sin alimentar ninguna esperanza de vuelta, incluso si eso parecía impensable en la época de la comunicación y de los desplazamientos rápidos? Llevar la buena nueva de la salvación a unos hombres que ignoran todo de la fe cristiana ha sido para unas generaciones de sacerdotes, religios@s y laicos, fuente de entusiasmo formidable y un camino privilegiado hacia el reino de Dios como da testimonio esta oración de san Francisco Javier: “¿Aquí estoy Señor; que quieres que haga?” Mándame en cualquier lugar, donde tú quieres, incluso hasta la india”. Este entusiasmo, esta esperanza alimenta la acción y la determinación de miles de personas quienes hoy día aun eligen vivir el desarraigo y renunciar a su seguridad para ir al encuentro de sus hermanos para vivir la mayor forma de la caridad en el don de la fe. La familia monfortiana ha participado y participa mucho, en este impulso de los fundadores a esta misión evangelizadora tan preciosa para nuestro tiempo. El cardenal Sepe, antiguo perfecto de la congregación para la evangelización de los pueblos planteaba esta pregunta durante un encuentro con los superiores de los institutos misioneros: “¿Cual sería la presencia de la Iglesia en los continentes menos cristianos como Asia y África, sin la dedicación y los sacrificios, a veces al precio de la sangre de miles de misioneros y sin el compromiso constante y coherente de sus Institutos?”. Permitidme dar gracias al Señor con vosotros por el trabajo realizado por los misioneros de la familia monfortiana en el mundo, los que hoy aun viven en su carne el misterio de la cruz lejos de sus familias, de sus raíces y de sus lazos humanos. Pienso con vosotros particularmente en este día a los que han encontrado la muerte el año pasado en la terrible catástrofe de Haití, a los sacerdotes y seminaristas monfortianos y a las religiosas de la Sabiduría que han mostrado que compartir el destino de un pueblo no era una simple fórmula sino una realidad que implica una radicalidad en el compromiso.

Queridos amigos, hoy, bajo la mirada benévola de san Luis y de la beata María Luisa, quisiera centrar de nuevo nuestra mirada. En efecto, si la misión ha empujado unos hombres y unas mujeres hacia lo lejos, es una realidad esencial en lo cotidiano de nuestras vidas de nuestras vidas

De bautizados. Pablo VI decía en efecto que “evangelizar es la gracia y la vocación propia de la Iglesia, su identidad más profunda. Existe para evangelizar”. (Evangelii nuntiandi, n° 14) Esta afirmación del Papa invita a la vez cada instituto a revisar sus finalidades y a pensar sus acciones centrándolas en el anuncio del Evangelio de Dios. Invita también a cada bautizado a vivir su fe más allá de una convicción personal para dejarla desbordar en un testimonio vivo. Así nuestro bautismo no es primero un estado, es también un envío y una misión a cumplir. Lo que es verdad de la naturaleza de la Iglesia lo es también de la naturaleza del cristiano. No se puede afirmar su convicción sin vivir un compromiso misionero. “La Eclipse de Dios”, que evocábamos más arriba, nos invita a vivir y a actuar con más vigor, asegurados que la enseñanza de Cristo es un camino de felicidad para cada hombre. Hoy, el desafío es inmenso. Para responder a eso, el Papa Benedicto XVI ha deseado crear muy recientemente un nuevo dicasterio dedicado a la nueva evangelización. Por esta decisión, ha querido da a la Iglesia los medios de responder a las exigencias de la misión para nuestro tiempo.

Nosotros que estamos reunidos en San Lorenzo esta mañana, no somos unos simples espectadores benévolos del compromiso misionero de la Iglesia. Los sacramentos del bautismo y de la confirmación que hemos recibido han comprometido nuestra vida como los apóstoles en toda una iglesia, apostólica y misionera. En esta lógica, la misión no puede ser llevada por algunos como una especialización. Es la obra de todos como fruto de la gracia del bautismo que nos ha incorporado a una “Iglesia que solo puede ser Misionera en el movimiento de la efusión del Espíritu.” (Benedicto XVI, Porto 2010) Por el baño de renacimiento y de la unción, el Espíritu ha hecho en nosotros su morada. Este defensor suscita una fuerza capaz de vencer los temores y las contradicciones, es para nosotros el apoyo indefectible en los días de gozo como en los días de pena. Al enseñarnos todo, nos abre unos horizontes inesperados.

En claro, tenemos que afirmar a tiempo y a contratiempo que la naturaleza de la Iglesia es ser misionera y por consiguiente, todas las iniciativas que toma están determinadas por esta realidad primera. “Así cada cristiano está en la Iglesia y con la Iglesia un Misionero de Cristo enviado en el mundo. Allí está la misión que no puede diferir ninguna comunidad eclesial: recibir de Dios el Padre y ofrecer al mundo a Cristo resucitado, para que cada situación de debilitamiento y de muerte sea transformada, por el Espíritu Santo, en una ocasión de crecimiento y de vida.” (ibid). La palabra del libro de los Hechos de los apóstoles: “No podemos callarnos sobre lo que hemos visto y oído” pero también la del Apóstol Pedro en si 1ª carta: “Que estéis listos a explicaros ante todos los que os pidan dar cuenta de la Esperanza que está en vosotros” resuena muy fuertemente en nosotros.

Cristo es la verdadera sabiduría que han entrevisto nuestro Padres en la fe. Nuestros hermanos orientales han privilegiado incluso este título para calificar al Salvador. Así, cuando oímos en el final del evangelio de san Mateo: “Id a todas la naciones, haced discípulos, bautizadlos en nombre del Padre y del Hijo y del Espíritu Santo”, podemos afirmar sin abuso que esta misma Sabiduría que hoy nos envía en misión.

Oigo los temores de algunos. ¿Cómo distinguir la misión del proselitismo? Una vez más, el Santo Padre nos abre una perspectiva clara: “no impondremos nada, sino que siempre propondremos.” Otros podrán tener una inquietud frente a las dificultades o a sus supuestas incapacidades. Aquí también la enseñanza evangélica nos conforta: “Estoy con vosotros todos los días hasta el fin del mundo”. En la fe, experimentamos esta presencia: para nosotros, hasta en nuestras debilidades, Dios habla.

El camino del anuncio es a la vez una exigencia de santidad, una experiencia de la proximidad y un testimonio comunitario.


Una exigencia de santidad.

La vida de los grandes santos nos enseña tras Jesús que toda proclamación solo lleva fruto si está hecha en la coherencia de una vida. Sabemos en efecto que no somos nosotros que tocamos el corazón de los hombres, sino el Espíritu de Dios que actúa en nosotros. Por eso, debemos nosotros mismos estar dispuestos a que el Espíritu “habite en nuestros corazones.” Así ser misionero consiste primero a seguir a Jesús en la radicalidad: “Si alguno quiere venir en pos de mí, niéguese a sí mismo, tome su cruz cada día, y sígame.” (Lc, 18-24) Esta exigencia nos invita a hacer la experiencia de la pobreza de los medios y de la humildad. Al seguir este camino nos encontramos muy lejos de la propaganda, del proselitismo y de la exuberancia de los medios. ¿Cómo no hacer memoria de todos estos hombres y de todas estas mujeres que en una vida escondida han sido semilla de cristianismo? El siglo XX, gran época de testigos y de mártires han dado un testimonio elocuente de ello.

La experiencia de los santos manifiesta que no existe misión allí donde los hombres no dejan el primer puesto a Cristo. En una compañía íntima con el Salvador, estamos invitados a sacar a la fuente para que nuestras vidas sean transparentes a la buena nueva del evangelio para ser unos misioneros del cotidiano.
La Encíclica Redemptoris Missio del venerado Juan Pablo II insiste en el víinculo entre santidad y Misión: “La llamada a la misión deriva de por sí de la llamada a la santidad. Cada misionero, lo es auténticamente si se esfuerza en el camino de la santidad: « La santidad es un presupuesto fundamental y una condición insustituible para realizar la misión salvífica de la Iglesia” (N° 90)

La experiencia de la proximidad

Recordémonos que los caminos de la misión son primero todos los de lo cotidiano y de la proximidad. En efecto, ¿cómo podríamos pronunciar una palabra audible y creíble sin amar a este mundo y sin ser los compañeros de cada hombre? Enviados por la Sabiduría, estamos ante todo invitados a la comprensión, a la misericordia y al encuentro. Viviendo de esta proximidad, Montfort “ha tocado todas las categorías sociales de su tiempo. Está a gusto en todos los medios: los niños, los jóvenes, los adultos y los ancianos, los laicos y los religiosos, los prisioneros de Poitiers y los deshollinadores de París” (Gendrot, Abrid a Jesucristo). Este camino de proximidad es también un camino de humildad, porque experimentamos, singularmente con los que nos son más familiares, es a veces necesario vivir el retiro para que el testimonio sea llevado por otros.


Un camino comunitario

No temamos afirmar que el anuncio de la Palabra se vive en la comunión de los santos. Así la oración de los contemplativos y de todos los orantes lleva unos frutos reales, aunque no medibles. La experiencia espiritual de santa Teresa del Niño Jesús, patrona de las misiones, ofrece el testimonio más elocuente. Pero, tenemos que ir más lejos aun en nosotros recordando que el Señor mismo designa la autenticidad de la vida comunitaria como el principal medio de acción misionera: “que sean uno, como tú y yo Padre somos uno, para que el mundo crea.” Toda la vida de la Iglesia como las de nuestras comunidades son interrogadas por esta enseñanza. En un mundo muchas veces marcado por las factures y las divisiones, este impulso misionero nos invita a ser unos apóstoles de la comunión en la Iglesia y en el mundo al recordarnos de la enseñanza de san Pablo: “Os he dejado el ministerio de la reconciliación”.

Como proponeros otra conclusión que la ofrecida por el papa Juan Pablo II en la clausura de la encíclica Redemptoris Missio:

“Nunca como hoy la Iglesia ha tenido la oportunidad de hacer llegar el Evangelio, con el testimonio y la palabra, a todos los hombres y a todos los pueblos. Veo amanecer una nueva época misionera, que llegará a ser un día radiante y rica en frutos, si todos los cristianos y, en particular, los misioneros y las jóvenes Iglesias responden con generosidad y santidad a las solicitaciones y desafíos de nuestro tiempo.

Como los Apóstoles después de la Ascensión de Cristo, la Iglesia debe reunirse en el Cenáculo con « María, la madre de Jesús » (Act 1, 14), para implorar el Espíritu y obtener fuerza y valor para cumplir el mandato misionero. También nosotros, mucho más que los Apóstoles, tenemos necesidad de ser transformados y guiados por el Espíritu.

En vísperas del tercer milenio, toda la Iglesia es invitada a vivir más profundamente el misterio de Cristo, colaborando con gratitud en la obra de la salvación. Esto lo hace con María y como María, su madre y modelo: es ella, María, el ejemplo de aquel amor maternal que es necesario que estén animados todos aquellos que, en la misión apostólica de la Iglesia, cooperan a la regeneración de los hombres. Por esto, «la Iglesia, confortada por la presencia de Cristo, camina en el tiempo hacia la consumación de los siglos y va al encuentro del Señor que llega. Pero en este camino... procede recorriendo de nuevo el itinerario realizado por la Virgen María».

A la « mediación de María, orientada plenamente hacia Cristo y encaminada a la revelación de su poder salvífico », confío la Iglesia y, en particular, aquellos que se dedican a cumplir el mandato misionero en el mundo de hoy.”

Jour 5 - Enseignement : Mgr Castet

Envoyés par la Sagesse avec Marie

Depuis le début de son Pontificat, dans la fidélité à l’élan donné par le Pape Jean Paul II, le Pape Benoît XVI exprime de manière très régulière sa préoccupation quant à la situation de la foi dans les pays d’ancienne tradition chrétienne. Pour nous qui vivons dans ce monde et qui l’aimons, ces mêmes questions se posent quoique différemment, au sein de nos familles et dans le cercle de nos amis. Ce que le Saint Père appelle « l’éclipse de Dieu » constitue un défi majeur à relever et une tâche à accomplir pour chacun et chacune d’entre nous. En préparant l’entretien de ce jour, j’ai relu avec grand intérêt l’homélie consacrée à la mission, prononcée par le Saint Père à l’occasion de la fête de saint Pierre et saint Paul. Dans cette perspective, j’insisterai tout particulièrement sur le terme « envoyés »

Dans le langage courant, le terme missionnaire évoque en premier lieu la foule d’hommes et de femmes qui, au cours des siècles, à la suite des apôtres, sont partis évangéliser le monde païen. Pour le sens commun, il y a dans le mot missionnaire une idée de lointain, d’éloignement, de prise de risque et parfois de martyre. Combien de missionnaires sont partis de nos régions vers les pays les plus hostiles, les plus éloignés, sans nourrir aucun espoir de retour, même si cela paraît impensable à l’époque de la communication et des déplacements rapides ? Apporter la bonne nouvelle du salut à des hommes ignorant tout de la foi chrétienne a été pour des générations de prêtres, de religieux et de laïcs, source d’un enthousiasme formidable et un chemin privilégié vers le royaume de Dieu comme en témoigne cette prière de Saint François Xavier : « Seigneur, me voici ; que veux tu que je fasse ? Envoie-moi n’importe où, où tu voudras, même jusque dans les Indes ». Cet enthousiasme, cette espérance nourrit l’action et la détermination de milliers de personnes qui aujourd’hui encore choisissent de vivre le déracinement et de renoncer à leur sécurité pour aller à la rencontre de leurs frères afin de vivre la plus haute forme de la charité dans le don de la foi. La famille montfortaine a participé et participe grandement, dans le souffle de ses fondateurs à cette mission évangélisatrice si précieuse pour notre temps. Le cardinal Sepe, ancien préfet de la congrégation pour l’évangélisation des peuples posait cette question lors d’une rencontre avec les supérieurs des instituts missionnaires : « Quelle serait aujourd'hui la présence de l'Eglise sur les continents les moins chrétiens comme l'Asie et l'Afrique, sans le dévouement et les sacrifices, parfois au prix du sang, de milliers de missionnaires et sans l'engagement constant et cohérent de leurs Instituts? ». Permettez-moi de rendre grâce au Seigneur avec vous pour le travail accompli par les missionnaires de la famille montfortaine dans le monde, ceux qui aujourd’hui encore vivent dans leur chair le mystère de la croix loin de leurs familles, de leurs racines et de leurs attachements humains. Je pense avec vous particulièrement en ce jour à ceux qui ont trouvé la mort l’an dernier dans l’épouvantable catastrophe d’Haïti, aux prêtres et séminaristes montfortains et aux religieuses de la Sagesse qui ont montré que partager le destin d’un peuple n’était pas une simple formule mais une réalité qui implique une radicalité dans l’engagement.

Chers amis, aujourd’hui, sous le regard bienveillant de Saint Louis Marie et de la bienheureuse Marie-Louise, je voudrais recentrer notre regard. En effet, si la mission a poussé des hommes et des femmes vers les lointains, elle demeure une réalité essentielle dans le quotidien de nos vies de baptisés. Paul VI disait en effet qu’ « évangéliser est la grâce et la vocation propre de l’Eglise, son identité la plus profonde. Elle existe pour évangéliser » (Evangélii nuntiandi, n° 14) Cette affirmation du Pape invite tout à la fois chaque institution à revisiter ses finalités et à penser ses actions en les centrant sur l’annonce de l’Evangile de Dieu. Elle invite également tout baptisé à vivre sa foi bien au-delà d’une conviction personnelle pour la laisser déborder dans un témoignage vivant. Ainsi, notre baptême n’est pas d’abord un état, il est aussi un envoi et une mission à accomplir. Ce qui est vrai de la nature de l’Eglise l’est aussi de celle du chrétien. Il ne peut pas affirmer sa conviction sans vivre un engagement missionnaire. « L’Eclipse de Dieu », que nous évoquions il y a quelques instants nous invite à vivre et à agir avec plus de vigueur, assurés que l’enseignement du Christ demeure un chemin de bonheur pour tout homme. Aujourd’hui, le défi est immense. C’est pour y répondre que le Pape Benoit XVI a souhaité créer très récemment un nouveau dicastère consacré à la nouvelle évangélisation. Par cette décision, il a voulu donner à l’Eglise les moyens de répondre aux exigences de la mission pour notre temps.
Nous qui sommes rassemblés à saint Laurent ce matin, nous ne sommes pas de simples spectateurs bienveillants de l’engagement missionnaire de l’Eglise. Les sacrements du baptême et de la confirmation que nous avons reçus ont engagé notre vie à la manière des apôtres dans une église toute entière apostolique et missionnaire. Dans cette logique, la mission ne peut pas être portée par quelques uns comme une spécialisation. Elle est l’œuvre de tous comme fruit de la grâce du baptême qui nous a incorporés à une « Eglise qui ne peut être que Missionnaire dans le mouvement de l’effusion de l’Esprit » (Benoît XVI Porto 2010.) Par le bain de renaissance et l’onction, l’Esprit a fait chez nous sa demeure. Ce défenseur suscite une force capable de vaincre les craintes et les contradictions, il est pour nous le soutien indéfectible dans les jours de joie comme dans les jours de peine. En nous enseignant tout, il nous ouvre des horizons inattendus.

En clair, il faut affirmer à temps et à contretemps que la nature de l’Eglise est d’être missionnaire et qu’en conséquence, toutes les initiatives qu’Elle prend sont déterminées par cette réalité première. «Ainsi tout chrétien est dans l’Eglise et avec l’Eglise un Missionnaire du Christ envoyé dans le monde. C’est là la mission que ne peut différer aucune communauté ecclésiale : recevoir de Dieu le Père et offrir au monde le christ ressuscité, afin que toute situation d’affaiblissement et de mort soit transformée, par l’Esprit saint, en une occasion de croissance et de vie. » (ibid). La parole du Livre des Actes : « Nous ne pouvons pas nous taire sur ce que nous avons vu et entendu » mais aussi celle de l’Apôtre Pierre dans sa 1ere lettre : « soyez toujours prêt à vous expliquer devant tous ceux qui vous demandent de rendre compte de l’Espérance qui est en vous » résonne fortement en nous.

Le Christ est la véritable Sagesse qu’ont entrevue nos Pères dans la foi. Nos frères orientaux ont même privilégié ce titre pour qualifier le Sauveur. Ainsi, lorsque nous entendons dans le final de l’évangile de saint Matthieu : « Allez, de toutes les nations, faites des disciples, baptisez les au nom du Père et du fils et du saint Esprit », nous pouvons affirmer sans abus que c’est la même Sagesse qui aujourd’hui nous envoie en mission.

J’entends les craintes de certains. Comment distinguer la mission du prosélytisme ? Une nouvelle fois, le Saint Père nous ouvre une perspective claire : « nous n’imposons rien, mais nous proposons toujours. » D’autres peuvent être saisis par une inquiétude face aux difficultés ou à leurs incapacités supposées. Là encore l’enseignement évangélique nous conforte : « Je suis avec vous tous les jours et jusqu’à la fin des temps ». Dans la foi, nous expérimentons cette présence : par nous, jusque dans nos faiblesses, Dieu parle.

Le chemin de l’annonce est tout à la fois une exigence de sainteté, une expérience de la proximité et un témoignage communautaire.


Une exigence de sainteté.

La vie des grands saints nous enseigne à la suite de Jésus que toute proclamation ne porte du fruit que si elle est faite dans la cohérence d’une vie. Nous savons en effet que ce n’est pas nous qui touchons le cœur des hommes, mais bien l’Esprit de Dieu qui agit en nous. Pour cela, nous devons nous mêmes être disposés à ce que l’Esprit « habite en nos cœurs.» Ainsi, être missionnaire consiste d’abord à suivre Jésus dans la radicalité : « Celui qui veut marcher à ma suite, qu’il renonce à lui-même, qu’il prenne sa croix chaque jour, et qu’il me suive » (Luc 9, 18 – 24). Cette exigence nous invite à faire l’expérience de la pauvreté des moyens et de l’humilité. En empruntant ce chemin nous nous trouvons à mille lieues de la propagande, du prosélytisme et de l’exubérance des moyens. Comment ne pas faire mémoire de tous ces hommes et de toutes ces femmes qui dans une vie cachée ont été semence de christianisme ? Le XXème siècle, grande époque de témoins et de martyrs en a fourni le témoignage éloquent.

L’expérience des saints manifeste qu’il n’existe pas de mission là où les hommes ne laissent pas la première place au Christ. Dans un compagnonnage intime avec le sauveur, nous sommes invités à puiser à la source afin que nos vies demeurent transparentes à la bonne nouvelle de l’évangile pour être des missionnaires du quotidien.

L’Encyclique Redemptoris Missio du vénéré Jean Paul II insiste sur le lien entre sainteté et Mission : « L’appel à la mission découle par nature de l’appel à la sainteté. Tout missionnaire n’est authentiquement missionnaire que s’il s’engage sur la voie de la sainteté : La sainteté est un fondement essentiel et une condition absolument irremplaçable pour l’accomplissement de la mission de salut de l’Eglise » (n°90)


L’expérience de la proximité

Souvenons-nous que les chemins de la Mission sont avant tout ceux du quotidien et de la proximité. En effet, comment pourrions-nous prononcer une parole audible et crédible sans aimer ce monde et sans être les compagnons de tout homme ? Envoyés par la Sagesse, nous sommes avant tout invités à la compréhension, à la miséricorde et à la rencontre. Vivant de cette proximité, Montfort « a touché toute les catégories sociales de son temps. Il est à l’aise dans tous les milieux : les enfants, les jeunes, les adultes et les anciens, les laïcs et les religieux, les prisonniers de Poitiers et les ramoneurs de Paris » ( Gendrot, Ouvrez à Jésus Christ). Ce chemin de proximité est également un chemin d’humilité puisque nous expérimentons, singulièrement avec ceux qui nous sont les plus familiers, qu’il est parfois nécessaire de vivre le retrait afin que le témoignage soit porté par d’autres.


Un chemin communautaire.

Il ne faut pas craindre d’affirmer que l’annonce de la Parole se vit dans la communion des saints. C’est ainsi que la prière des contemplatifs et de tous les priants porte des fruits réels, quoique non mesurables. L’expérience spirituelle de sainte Thérèse de l’Enfant Jésus, patronne des missions, en offre le témoignage le plus éloquent. Mais, il nous faut aller plus loin encore en nous souvenant que le Seigneur lui-même désigne l’authenticité de la vie communautaire comme le principal moyen d’action missionnaire : « qu’ils soient un, comme toi et moi Père nous sommes un, afin que le monde croie. » Toute la vie de l’Eglise comme celles de nos communautés se trouvent interrogées par cet enseignement. Dans un monde bien souvent marqué par les fractures et les divisions, cet élan missionnaire nous invite à être des apôtres de la communion dans l’Eglise et dans le monde en nous souvenant de l’enseignement de saint Paul : « je vous ai laissé le ministère de la réconciliation »

Comment vous proposer une autre conclusion que celle offerte par le Pape Jean Paul II en clôture de l’encyclique Redemptoris Missio :

« L’Eglise n’a jamais eu autant que maintenant l’occasion de faire parvenir l’Evangile, par le témoignage et la parole, à tous les hommes comme à tous les peuples. Je vois se lever l’aube d’une nouvelle ère missionnaire qui deviendra un jour radieux et riche de fruits si tous les chrétiens, et en particulier les missionnaires et les jeunes Eglises, répondent avec générosité et sainteté aux appels et aux défis de notre temps.

« Comme les Apôtres après l’Ascension du Christ, l’Eglise doit se réunir au Cénacle « avec Marie, Mère de Jésus » (Ac 1,14), afin d’implorer l’Esprit et d’obtenir force et courage pour obéir au précepte missionnaire. Nous aussi, et bien plus que les Apôtres, nous avons besoin d’être transformés et guidés par l’Esprit.

Toute l’Eglise est invitée à vivre plus intensément le mystère du Christ, en collaborant dans l’action de grâce à l’œuvre du salut. Elle le fait avec Marie et comme Marie, sa mère et son modèle. Marie est le modèle de l’amour maternel dont doivent être animés tous ceux qui, associés à la mission apostolique de l’Eglise, travaillent à la régénération des hommes. C’est pourquoi, « soutenue par la présence du Christ [...], l’Eglise marche au cours du temps vers la consommation des siècles et va à la rencontre du Seigneur qui vient ; mais sur ce chemin [...], elle progresse en suivant l’itinéraire accompli par la Vierge Marie ».

C’est à la « médiation de Marie, tout orientée vers le Christ et tendue vers la révélation de sa puissance salvifique », que je confie l’Eglise et en particulier ceux qui se consacrent à la mise en œuvre du précepte missionnaire dans le monde d’aujourd’hui. »

Jour 4 - Photos

Jour 3 - Photos